andere opleidingen

 

‘Het mooiste is zelf een zaadje in de grond stoppen en dat zien ontkiemen’

Dichter en muziekperformer Sieger Baljon (31) gaat in februari een groentetuin op het dakterras van de Theaterschool aanleggen. Het is een van de projecten waarmee Sieger dit jaar afstudeert aan de Mime Opleiding van de Theaterschool. ‘Ik hoop dat ik met mijn tuin de verschillende cultuurtjes op school meer bij elkaar kan brengen.’

Bekijk Siegers blog over de tuin:undefined zwerftuin.wordpress.com

Op het dakterras van de school liggen alleen maar betonnen tegels. Hoe ga je daar een tuin van maken?
‘Er komen grote plantenbakken op het dak, deels gemaakt van het decorafval van de voorstellingen die in de Theaterschool gespeeld hebben. Hoe de bakken eruit gaan zien weten we nog niet precies, het hangt af van het decormateriaal dat voor handen is. In het midden van de terrastuin plaatsen we een koepelvormige kas, overdekt met transparant landbouwplastic. De kas is ook gebruikt decor en ligt nu in een kelder opgeslagen. In twee grote oude badkuipen ga ik op het dakterras het regenwater opvangen. Regenwater is beter voor planten dan kraanwater. De dakgoot van de school wordt omgeleid in open buizen. Zo stroomt het regenwater naar de twee bassins. Ook komt er een compostbak op het dak om etensresten van de kantine in te composteren.’

Wordt het alleen jouw groentetuin of kunnen andere mensen in de Theaterschool ook meedoen?

‘Jazeker. In dit project werk ik samen met Calle de Hoog van undefinedScenografie 4 en Marieke Verdonk van undefinedProductie Podiumkunsten 2, in samenspraak  de Huismeesterij, de afdeling Theatertechniek en het Decoratelier. En hopelijk met iedereen van de Theaterschool. Doe mee! Het idee is dat het een interactieve tuin wordt, een daktuin als performance en sociale plek. De hoop is dat het project gedragen wordt door de studenten uit alle hoeken van de Theaterschool. Dat fascineert me: we delen samen twee liften - op een pechdag één -  en op een mooie dag dus ook het dak; toch hebben we allemaal ons eigen cultuurtje. Het lijkt me mooi als de tuin dit op een organische manier kan doorbreken. Iedereen is welkom om mee te komen tuinieren. In de kantine komen afvalbakken te staan, waarin we etensresten verzamelen voor compost. Het is frappant hoeveel eten mensen laten liggen, met veel van dit afval kunnen we nog iets. Ik ben benieuwd of dat lukt.
De AHK organiseert gelijktijdig met mijn project de duurzaamheidsweek, dat was zo toevallig dat we wel een verbinding moesten leggen. Er is veel aan de hand over duurzaamheid, iedereen spreekt erover, het is hip. De vraag is dan: is duurzaamheid een omslag, of is het hetzelfde met een groen randje? Ik vind het leuk om hiervan de scherpe randjes op te zoeken.’

Wanneer begin je met het aanleggen van de tuin?

‘Binnenkort gaan we mensen mobiliseren, plakkaten in de liften ophangen, mailtjes rondsturen. We kunnen nog heel wat hulp gebruiken. Eind februari, als het weer iets beter wordt, komt de koepelkas op het dak met daarin de eerste kiemen. Het mooiste vind ik om zelf een zaadje in de grond te stoppen en dat te zien ontkiemen. Om snel op gang te komen beginnen we met het inzaaien van vroege groenten zoals bijvoorbeeld snijbiet, radijs, hop, ruccola, wilde spinaziesoorten en met eetbare bloemen zoals goudsbloem. Er is nog een andere reden om vroege groenten te gebruiken: in juni stoppen we met de tuin vanwege de zomervakantie, precies op het moment dat alles gaat bloeien. In vroeger tijden was de zomervakantie ingevoerd zodat kinderen konden helpen met de oogst, maar in ons geval is dat een beetje jammer...’

Wat zijn de andere projecten, naast de daktuin, waarmee je bezig bent?

‘De daktuin maakt deel uit van een cyclus waar ik mee bezig ben, analoog aan de jaarcyclus. In november heb ik een herfstvoorstelling gemaakt, getiteld: De Wandelende Jood. De herfst is een tijd van oogsten, en van loslaten. De voorstelling ging dan ook over het einde van de wereld. In de westerse cultuur verwachten we al 2000 jaar op heel korte termijn het einde van de wereld. Dat wou ik problematiseren. Natuurlijk, er kan van alles gebeuren, met al onze technologie hebben we ons kwetsbaar gemaakt. Maar ik heb het gevoel dat dat diep ingekerfde idee, ook al zijn velen van ons allang niet christelijk meer, ons er onderbewust van weerhoudt om ons op de toekomt te richten. Die gedachte was de motor van deze voorstelling: kunnen we uit dat fatalisme ook iets moois oogsten?
Gelijktijdig met het voorbereiden van de tuin ben ik bezig met mijn solo De Wilde Jacht, een voorstelling die gaat over de duisternis en inkeer. De winter is vaak een tijd van zelfreflectie, veel mensen gaan de confrontatie aan met de eigen demonen. Als leidraad gebruik ik de voorchristelijke mythologie en de heidense oorsprong van het Sinterklaasfeest. Zwarte Piet bijvoorbeeld, waar nu - terecht denk ik - zo veel om te doen is, blijkt verwant aan de wijdverbreide gewoonte om met midwinter maskers op te doen of zich zwart te maken, verkleed als de bewoners van de onderwereld die volgens de mythe ‘s winters met de Germaanse god Odin over de aarde rondtrokken. De cultus werkte als een soort van catharsis, een reiniging van alle dingen die het hele jaar gespeeld hebben, een beetje zoals onze Sinterklaasgedichten nog steeds werken. Dat gegeven vind ik superspannend, het vormt de humuslaag voor mijn huidige onderzoek.’

En in lente?

‘Zodra de daktuin een beetje tot bloei komt ga ik daar een voorstelling maken die hopelijk op zonne- of windenergie zal draaien. Ik ben hierover met de afdeling Theatertechniek in gesprek. Zonnepanelen zijn interessant maar er is een keerzijde: ze werken op grote accu’s vol met lithium, een zeer giftige en zeldzame stof… De voorstelling op het dak gaat waarschijnlijk over bloei en ecologie, maar het is nu te vroeg om er meer over te vertellen. Ik zit nu nog met mijn voeten tussen de gevallen bladeren van De Wilde Jacht.’

Hopelijk wordt het een vruchtbaar seizoen! Wat ga je doen met de oogst uit de tuin?
‘Wie weet, misschien gaan we van de groenteopbrengst uit de tuin een gezamenlijke maaltijd in de Theaterschool organiseren. Mensen zijn het meest zichzelf wanneer ze samen eten. Het zou mooi zijn als de tuin, en wat ermee samenhangt, bijdraagt aan het gesprek over hoe we als school of als kunstenaars tegenover de wereld staan. We zijn een school vol getalenteerde mensen die iets te zeggen hebben aan de wereld, dus dat moet lukken zou je zeggen.’

emailFacebookTwitterLinkedinGoogle+