“Je krijgt wel binding met je studenten. Elk jaar maak je nieuwe studenten mee, en die begeleid je toch weer vier jaar lang. Ik weet onderhand wat ze leuk vinden. Als zij zeggen, wij willen graag een biologische dag, dan gaan wij alles biologisch maken. Voordat de coronacrisis uitbrak waren woensdag op donderdag, en donderdag op vrijdag de stapavonden, hè. Dus donderdag had je echt heel brakke mensen hier rondlopen. Dan probeerde ik altijd een broodje BLT erin te gooien of zo. Rond de 15e van de maand hebben veel van hen geen geld meer, daar moet je ook rekening mee houden. Dat soort dingen allemaal. Ze komen ook met dingen naar je toe, je bent een soort psycholoog af en toe. Soms vragen ze, ‘Goh, Carmen, wat denk jij daarvan?’ of, ‘Ik voel me vandaag even niet zo lekker,’ en dan geef je ze een peptalk. Ze zien mij ook een beetje als moedertje, tussen aanhalingstekens. Dat is wel grappig.”