"Wat ik mezelf probeer aan te leren is: doe gewoon je eigen ding, ga je eigen weg, en je zult mensen vinden die je leuk vinden. Die houden van de manier waarop je speelt, en die houden van de persoon die je bent. Want hoe je speelt, weerspiegelt wie je bent.

Er zijn niet veel vrouwen in de muziek, vooral niet in de jazz. Dus dat beïnvloedt natuurlijk ook mijn ontwikkeling en de manier waarop ik me voel en beweeg binnen de scene. Een voorbeeld: afgelopen dinsdag ging ik naar BIMHUIS, naar een jamsessie, en gedurende deze hele sessie was ik het enige meisje dat ging spelen. Snap je? Dus stel je voor wat voor druk je daardoor kunt voelen, en in wat voor vibe en gemoedstoestand je kunt komen. Het is moeilijk om dat gevoel uit te leggen. Het is niet dat ik bang ben, maar mensen kunnen denken: "Oh, ze is een meisje, ze kan nooit zo goed zijn als jongens die saxofoon spelen". Aan de andere kant, als ze me leuk vinden of me uitnodigen om ergens te komen spelen, wil ik ook niet dat dat verband houdt met mijn gender. Ik ben in de eerste plaats een muzikant en een mens. Muziek kent geen gender. Je denkt nooit als mensen spelen: oh, dat zijn vrouwen of mannen die spelen. Je houdt gewoon van de muziek."