“Mijn afstudeerproject ging over de problematiek van bosbranden. Die wordt steeds groter door de klimaatverandering, maar ook omdat wij op de verkeerde manier met bossen en brand omgaan. Ik heb een voorstel gedaan om op grote, strategische schaal onze bossen opnieuw in te richten. De oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika zetten vuur in om het landschap te beheren. In mijn voorstel wordt vuur weer onderdeel van het ecologische proces van het bos. In het Nederlandse rivierenlandschap zijn we gewend om ruimte voor water te maken, maar we kunnen ook ruimte maken voor vuur in bosrijke gebieden. Door het ontwerpen van ‘vuurdijken’ kunnen mensen veilig in zo’n gebied blijven wonen.

De wereld is aan het veranderen. In Nederland en op veel andere plekken wordt het steeds droger en warmer. Dat heeft effect op het landschap en daar kan ik als landschapsarchitect iets aan doen met mijn ontwerpen. Dat maakt mijn vak actueel en boeiend. Als student aan de Academie van Bouwkunst krijg je steeds nieuwe input van gastdocenten en werk je aan projecten die er écht toe doen. Zo werkte ik mee aan een project over Boston, dat veel door orkanen wordt getroffen, en ben ik in Semarang in Indonesië geweest. Die stad ligt in een moeras en zinkt tot acht centimeter per jaar. Ik heb ter plekke geleerd om oplossingen te vinden voor grote problemen.” (interview: Marco Hohl)