“Mijn stage was in Amerika, bij de Netflix-productie Pinocchio van Guillermo del Toro, een stopmotion animatiefilm. Daarvoor heb ik zeven maanden in Portland gezeten. Voor ik daarheen kwam, vroegen ze: ‘Wat wil je doen? Animeren, sets, of poppen?’ Ik dacht, ik kies datgene waarvan ik de minste kennis heb.
 
Poppen voor stopmotion zijn zo ontzettend complex. De deeltjes die erin gemaakt worden, de techniek die erin zit. Het is allemaal heel klein, heel precies, en dat wordt dan opgeblazen op een groot scherm. Het is zo gedetailleerd; van tevoren kon ik er niet eens met mijn hoofd bij hoe ze gemaakt worden. Uiteindelijk heb ik me gespecialiseerd in kostuums voor de poppen. Ik vind het heel tof dat je een soort af product maakt. Binnen de poppenafdeling kun je je ook bezighouden met het bouwen van de armaturen (dus het skelet van de pop), maar daarmee zijn ze natuurlijk nog niet af. Ik vind het fijn om iets te maken wat functioneel is, waar veel techniek in zit, waar veel kennis in gaat, maar wat ook mooi en af is. Het kostuum is uiteindelijk heel bepalend bij het neerzetten van een personage. Het is mooi om op die manier het karakter van een pop mee vorm te kunnen geven.
 
Stopmotion, dat is eigenlijk gewoon continu problemen oplossen. Dat is film in het algemeen, maar stopmotion helemaal. Elke keer is het weer een uitdaging: hoe gaan we dit in vredesnaam doen? Het is toveren, ja, bijna.”