“Ik ben in ’76 aan Juilliard afgestudeerd, als danser. De dag na mijn afstuderen deed ik auditie voor een musical die naar Amsterdam, Parijs, Londen zou gaan. Wonder boven wonder kreeg ik de rol. De dag daarna ben ik even naar huis gegaan, mijn paspoort ophalen, en weer een dag later zat ik in Amsterdam. Het hele stuk was een flop: vanwege een rechtszaak met de regisseur en het theater mochten we de vloer niet op. We hebben zes weken voor niets gerepeteerd. En het drama ging maar door. Onze vliegmaatschappij ging failliet, dus ik had geen terugreis. En toen werd ik nog ziek ook. De mensen van de musical hebben mij werk aangeboden, in Frascati en De Schutter, een bruin café. Ik dacht, ik moet eerst op adem komen, dan ga ik terug naar New York. Maar toen ontmoette ik mijn man. En binnen een jaar begon ik hier te werken bij de School for New Dance Development. Zo gaat het leven. De keuze om in het diepe te springen en naar Amsterdam te komen was achteraf de beste keuze die ik had kunnen maken. De huidige generatie studenten legt heel veel druk op zichzelf. Alles moet goed zijn, je moet in alles het beste zijn, je moet het nú maken. Zij gunnen zichzelf niet de kans om te falen. Maar falen is waar je de volgende stap maakt. Als je alles in de hand houdt, maak je geen ontwikkeling mee. Dan doe je wat je al weet. En als je al weet wat je doet, dan hoef je niet op school te zitten. Je beste werk ligt in de toekomst. Stráks moet je op je best zijn. Als je zeventig bent misschien, maar nu niet. Wat ga je de rest van de tijd dan doen?”